Podejścia psychoterapeutyczne

Podejście poznawczo-behawioralne opiera się na założeniu, że duża część zaburzeń psychicznych jest następstwem nieadaptacyjnych i sztwynych przekonań i wyuczonych w ciągu życia nieadekwatnych sposobów radzenia sobie. Zadaniem terapii poznawczo-behawioralnej jest zatem ich identyfikacja i zmodyfikowanie, w taki sposób by dostosować je do rzeczywistości. W nurcie tym, jak sama nazwa wskazuje, stosuje się techniki poznawcze (np. przeformułowywanie myśli) i behawioralne (np. ćwiczenie nowych zachowań w sprawiających trudność sytuacjach). Zadaniem terapii jest m.in. wyposażenie pacjenta w narzędzia, dzięki którym będzie mógł bardziej efektywnie radzić sobie z bieżącymi problemami. Współczesna terapia poznawczo-behawioralna korzysta również z podejścia humanistycznego (m.in. Gestalt) i myślenia egzystencjalnego.

Terapeuci humanistyczni uznają, że ludzie nie zawsze mają wpływ na to, co ich spotyka, ale w każdym, nawet najtrudniejszym momencie, mają możliwość decydowania o sobie. Terapeuta ma jedynie towarzyszyć klientowi, który ma samodzielnie nadawać sens swojemu życiu. W podejściu tym zakłada się, że człowiek dąży do samorozwoju, a zadaniem terapeuty jest wspieranie klienta w rozwijaniu jego potencjału i zasobów. Najpowszechniej stosowanym rodzajem podejścia humanistycznego w Polsce jest terapia Gestalt. Kładzie ona silny akcent na dostrzeganie wrażeń płynących z ciała i interpretowanie ich w kontekście przeżywanych aktualnie emocji. Jedną z bardziej popularnych technik jest odgrywanie ról, np. siebie samego sprzed lat, co ma ostatecznie ułatwić integrację dawnych i obecnych doświadczeń w spójną całość.